Για τη σωστή ανάγνωση και απόδοση της Βυζαντινής Μουσικής, όπως αποτυπώνεται σήμερα, είναι αναγκαία η διδασκαλία της ανάγνωσης και ερμηνείας των παλαιών μουσικών κειμένων (χειρογράφων).
Ιδιαίτερα μελετούμε και διδάσκουμε την ερμηνεία των χειρογράφων της τελευταίας περιόδου της μουσικής γραφής -πριν από τη μεταγραφή του 1815 «των τριών δασκάλων»- δηλαδή μουσικών κειμένων από το 1750 έως το 1815.
Σε αντιπαραβολή των πρωτοτύπων κειμένων: ειρμολογιών, στιχεραριών και παπαδικής με τις ερμηνείες τους από τις μεταγραφές Γρηγορίου Πρωτοψάλτη, Χουρμουζίου Χαρτοφύλακα και άλλων αποκτά ο μελετητής πλατύτερη και αληθέστερη θεώρηση της Βυζαντινής Μουσικής.
Η γνώση αυτή απαντά σε πλήθος ερωτημάτων όπως: ποιά ιστορική αναγκαιότητα επέβαλε την αλλαγή της μουσικής γραφής, τί επεδίωκαν οι μεταγραφείς, γιατί δεν επέτυχαν παλαιότερες ανάλογες προσπάθειες, γιατί ακόμη και αγαπημένοι μαθητές των τριών δασκάλων επικρίνουν το νέο σύστημα, γιατί απέμεινε η εμμονή μας στο «ύφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας», γιατί θεωρητικές προσεγγίσεις παλαιών θεωρητικών δεν συμφωνούν απόλυτα με τα παλαιά κείμενα, γιατί τις «μεγάλες υποστάσεις» τις ερμήνευε κάθε δάσκαλος διαφορετικά, γιατί η νέα γραφή κράτησε από το πλήθος των χειρονομιών σημάδια ελάχιστα … και σε πλήθος άλλων ερωτημάτων.
Το μάθημα αυτό διδάσκεται αποκλειστικά σε καλούς γνώστες και ερμηνευτές της Βυζαντινής μουσικής, διότι προϋποθέτει την τέλεια γνώση του εν χρήσει μουσικού συστήματος για την αναδρομική έρευνα της μουσικής γραφής των παλαιών κωδίκων.